MAKAPANGYARIHANG KAPE

Marami sa atin ang nagsasabi na ang kape ay para lamang mabuo ang isang yugto ng almusal, ika nga'y sawsawan ng pandesal..napakalinis nating tignang mga pinoy, biruin mo hinuhugasan pa natin ang tinapay sa isang tasang kape ngunit sa bandang huli'y napalitan ng pandidiri sapagkat atin ding inuubos ang kapeng syang nagpalambot at luminis sa munting tinapay na syang dahilan ng lakasa natin sa umaga. (Patawa lang)

Marami rin ang nagsabing para maalis ang antok, sa pamamagitan nito'y nagigising ang diwa at patuloy na gumana ang utak para sa mga isiping gusto nating sulitin sa magdamag..tanda ko pa nung nasa college pa lang ako...bawat hagupit ng ng ibat-ibang klaseng exam ay sya ring araw na pinaghahandaan ang isang garapong kape, isang garapon din ng asukal na minsa'y hahamunin ng linamnam ng coffeemate...aba sosyal estudyante pa lang....bawas allowance din yan kaya black coffee na lang. Sabi ko nga sa mga kaklase ko anong panama ng mga brain vitamins sa sobrang mamahal...pakulo ka lang ng tubig, maghanda ng kutsara, ibudbod mo ang mahiwagang mga sangkap...solved...instant brain vitamin ka na...bakit di nyo subukan?

Ngunit iba ang karanasang dulot ng kape nung magsimula na akong mamasukan sa trabaho..sa kasawiang palad lahat ng napasukan ko'y puro magdamagan...ika nga ng iba'y takot ako sa araw..Nagsimula ang lahat nung unang araw na ipakilala ang vendo machine sa opisina, lahat yata ng ugat ko'y natuwa kasi nga ba naman bawas effort sa pagtitimpla, saksakan mo lang ng ilang pirasong barya..oooops..right away may coffe ka na...iba na talaga ang makabagong teknolohiya...Ngunit hindi dahil sa makinang yan ako natuwa kundi sa kadahilanang magiging araw-araw palang tagpuan naming magkakatrabaho, magkakaibigan ang lugar kung saan ang vendo ay matatagpuan..

Sa mga panahong kami'y nagkakape, di maiiwasang magkakuwentuhan, may malungkot, masaya, boring, alang nilalaman pero okay lang din naman...mahirap kayang ma-out of place kaya bira na lang ng bira bahala na saan mapunta ang usapan..Minsan nga may napipikon pero tawa pa din ang banat palibhasa non sense naman talaga at nakakpikon na ang paksa...Araw-araw sa bawat kabanata ng pagkakape, mariringgan mo ang mga kasama mo ng mga kuwento ng kanilang mga pangarap, pagpapakasakit, katanyagan at pagkapanalo sa isang bagay na kung saan sila ang bukod tanging pinalakpakan. Napakasarap isipin na sa munting pagsasalo-salo na akay sa kamay ay kape, maraming opinyon, karanasan, aral at mga pagpapaalala tayong natutuklasan....Nandyan pa ang lalong tumitibay na samahan, sa pamamagitan lamang ng pagaanyaya sayong magkape, ibayong pagpapahalaga ang mararamdaman...

Sa bandang huli, anong klase mang kape ang iyong tikman, mahal, instant, kahit ano pa yan, hanggat buo ang samahang binuo ng nakatagong sangkap nito, asahan mo talo pa nito ang makipagpenpal, phonepal...at kahit ano pang klase ng pal para lang makalikom ng mga tapat na kaibigan...

Sana kahit minsan makasama kitang magkape, upang ganap na maranasan at maramdaman ang kapangyarihan nitong taglay...